Gyandeep Saikia

লুইতকোঁৱৰৰ গীতত আমাৰ চেনেহী গাঁওখন অসমীয়া সংগীতত গ্ৰাম্য সমাজৰ চিত্ৰণ অতি উচ্চ খাপৰ; বিশেষকৈ আধুনিক গীতসমূত আমাৰ শুৱনি গাঁওখনিৰ প্ৰতিটো দিশ অতি সুন্দৰ আৰু কলাত্মক ৰূপত প্ৰতিফলিত হৈছে। যিসকল গীতিকাৰে নিজৰ গীতৰ মাজেৰে আমাৰ চহা সমাজখন নজহা-নপমাকৈ অনন্ত কাললৈ চিৰসেউজ কৰি ৰাখিছে সেই খ্যাতনামা গীতিকাৰসকলৰ ভিতৰত ৰুদ্ৰ বৰুৱাদেৱ প্ৰাতঃস্মৰণীয়। অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ আৰু অসমৰ সংগীত জগতলৈ আগবঢ়োৱা অনবদ্য অৱদানৰ বাবে বৰুৱাদেৱক লুইত কোঁৱৰ উপাধিৰেও জনা যায় আৰু "কলংপৰীয়া গীতিকাৰ" হৈছে তেখেতৰ আন এক উপাধি। এই গৰাকী যশস্বী গীতিকাৰৰ কলমেদি নিগৰি অহা কেইবাটাও যুগজয়ী গীতে আমাৰ মৰমী গাঁওখনিক আজিও সজীৱ কৰি ৰাখিছে। যেতিয়াই আমি এই গীতসমূহ শুনো, তেতিয়াই আমাৰ মন যেন গাঁওখনলৈ উৰা মাৰে। এডৰা শইচ, এখন পথাৰ আৰু খেতিয়ক ৰাইজৰ পাৰভঙা উছাহ্‌ অবিহনে আমাৰ গ্ৰাম্য সমাজখনি আধৰুৱা। পকা ধান আৰু আঘোনৰ সুগন্ধই আৱৰি ধৰে লুইত কোঁৱৰৰ এই অমৰ সৃষ্টিতঃ "পকাধানৰ মাজে মাজে সৰু সৰু আলি/পকা ধানে হালি-জালি/দাৱনীক কয় আহা বুলি/দাৱনীয়ে সেৱা জনাই/ধানৰ গোছত মাৰে মুঠি" আঘোণৰ ইমান সৰস, নিৰহ-নিপানী বৰ্ণনা আৰু কতোৱেই নাই। ৰাংঢাল...

খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম আৰু মাজুলীৰ মিছিং সমাজ প্ৰতিবছৰে বৰদিনৰ সময়ত নদীদ্বীপ জিলা মাজুলীত খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ আগ্ৰাসনক লৈ প্ৰায়ে চৰ্চা হোৱা দেখা যায়। ভাৰতীয় সংবিধানে প্ৰতি গৰাকী নাগৰিককে ধৰ্মৰ স্বাধীনতা প্ৰদান কৰিছে আৰু আমাৰ দেশখন হৈছে ধৰ্ম নিৰপেক্ষ। এনে এক প্ৰেক্ষাপটত এজন ব্যক্তি কোন ধৰ্মত থাকিব, কোনটো ধৰ্ম ত্যাগ কৰি কোনটো গ্ৰহণ কৰিব সেয়া তেওঁৰ সম্পূৰ্ণ ব্যক্তিগত বিষয়। কিন্তু মাজুলীত খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ আগ্ৰাসন বহু সময়ত ব্যক্তি বিশেষ অথবা সমাজখনৰ ব্যক্তিগত ইচ্ছাৰ ফলশ্ৰুতিত হোৱা যেন বোধ নহয়। অনুসূচীত জাতি আৰু জনজাতিৰ লোকসকলৰ প্ৰতি একাংশ মূলসুঁতিৰ ধৰ্ম ৰক্ষকৰ অৱহেলা আৰু ঘৃণাৰ বাবেই হিন্দু ধৰ্মৰ পৰা খ্ৰীষ্টান ধৰ্মলৈ মানুহবোৰ ৰূপান্তৰ হৈছে বুলি বহুতেই মত পোষন কৰে। মহাপুৰুষ দুজনাই দি যোৱা সত্ৰ, নামঘৰসমূহে আৰু প্ৰধানতঃ বৈষ্ণৱ ধৰ্মই মাজুলীৰ মানুহক একতাৰ ডোলেৰে বান্ধি ৰখাত আজিও অপাৰগ। অসমৰ ২য় বৃহৎ জনগোষ্ঠী মিছিংসকলে মাজুলীৰ জনগাঁথনি তথা সমাজখনৰ সৰহফাল আগুৰি আছে আৰু জিলাখন জনজাতীয় প্ৰধান। তথাপি দেখা যায় মাজুলীৰ সত্ৰ অথবা নামঘৰসমূহত জনজাতীয় লোকৰ ভূমিকা নিচেই তাকৰ। সেয়েহে বৈষ্ণৱ ধৰ্ম অথবা হিন্দু ধৰ্মৰ পৰা মা...